Podziękowania

Moja współpraca z Piotrem, a raczej jego mozolna praca nad nauczeniem mnie innego, skutecznego myślenia i działania w celu niwelowania konkretnych dolegliwości, zaczęła się w styczniu 2017 roku. Sądzę, że mogę ją podzielić na dwa etapy – konkretne działania w moim przypadku dotyczące najbardziej problemów „ortopedycznych” i sferę „dźwigania psychiki”.

Po wypadku samochodowym szczęśliwie okazało się, że mam tylko dwa skomplikowane złamania z przemieszczeniem lewego przedramienia i obojczyka. Trafiłam do szpitala na oddział ortopedii. Przedramię poskładano i założono tytanową szynę a obojczyk potraktowano nowatorską metodą gwoździa łączącego odłamki kości. Niestety, wkrótce okazało się, że pomysł, może sam w sobie dobry, się nie sprawdza. Gwóźdź, czyli właściwie drut, zaczął u mnie i innych pacjentów po prostu wychodzić przez skórę. Stąd konieczna okazała się druga operacja, tym razem wyciągania gwoździa. Po wszystkim zobaczyłam nad sobą niewesołe miny lekarzy i usłyszałam komentarz, że „teraz to się wszystko znowu zawali”, bo kości nie zdążyły się zrosnąć. Wyznaczono mi wizytę trochę ponad tydzień po wyjściu ze szpitala. Wtedy właśnie odwiedził mnie Piotr,  który zalecił zastosowanie Technologii Pól Magnetycznych, wyjaśnił zapewne, na czym polega, jednak w poszpitalnym szoku niewiele do mnie dotarło. Najbardziej zapamiętałam zapewnienie, że podczas kontroli za tydzień wszystko będzie dobrze, co skwitowałam wewnętrznym uśmiechem. Jednak działałam…

Pan doktor wyjaśnił, że metoda gwoździa niestety zawiodła i zlecił kolejne zdjęcie rentgenowskie. Kiedy obejrzał je po kilkunastu minutach stwierdził ze zdumieniem: „Jest pani pierwszą, której się zrosło i to na gwoździu, którego nie ma…”.

Opisałam to pierwsze zetknięcie z Piotrową metodą dość szeroko, bo naprawdę dało mi do myślenia. Wszystkie wywody na temat ludzkiego organizmu i roli emocji wydawały mi się logiczne, jednak po jakimś czasie wracały stare przyzwyczajenia myślowe. Może dlatego wstydziłam się ponownie prosić o pomoc przy moich stałych dolegliwościach, czyli bólu stopy i kręgosłupa. Po kilku konsultacjach ortopedycznych żaden z lekarzy nie określił przyczyn ani, co ważniejsze, nie pomógł.

Ból kręgosłupa, nie opuszczający mnie od miesięcy, minął praktycznie bezpowrotnie po jednej wizycie u Piotra. Od co najmniej pół roku zupełnie go nie odczuwam, a przecież pochylam się i dźwigam, wstyd przyznać, zupełnie przeciwnie do wskazań lekarza. To pewnie dlatego, że mogłam o nich zapomnieć.

Jak wspomniałam, jest jeszcze druga sfera, z którą zdecydowałam się zwrócić do Piotra, mianowicie wypalenie psychiczne, które zdaniem lekarza zaczynało niebezpiecznie zahaczać o stan depresyjny. Nietrudno było to tłumaczyć spóźnioną reakcją na spiętrzone trudne wydarzenia z mojego życia.

W najtrudniejszych momentach wracałam do Piotra i nie mogłam nie zgodzić się z tym, co mówił na temat emocji (ściśle zresztą powiązanych z objawami somatycznymi). Jestem świadkiem, jak bardzo pomógł w tej dziedzinie najbliższej mi osobie. Przyznaję, że każda wizyta odświeżała lub pogłębiała moje przekonanie co do słuszności jego podejścia do problemu. Zdarzało się nie raz, że kiedy mówiłam o objawach, aż przerażająco celnie wskazywał przyczyny – konkretne zdarzenia z mojej codzienności. Zależność działanie – skutek jest tu wyjątkowo prosta. Na ile i jak długo stosuję się do zaleceń, tak długo jest dobrze zarówno w sferze fizycznej, jak i psychicznej. Jeśli dzieje się inaczej sama jestem zdziwiona, dlaczego o tym nie pamiętam, co skłania mnie do powrotu starego myślenia, narzekania i braku wiary, że przecież sama mogę to zmienić. To i zmieniam, choć wciąż z pomocą Piotra.

Gratuluję mu cierpliwości, ale przede wszystkim niesamowitego, indywidualnego podejścia, wiedzy i zapału. Dziękuję za brak bólu, który już byłam skłonna uznać za nieodłącznego towarzysza każdego mojego kroku.

Krystyna